[Short Fic] Fic KHR 5927

posted on 17 Jul 2009 19:34 by chi-o-ka

สวัสดีครับ ทุกๆคน ชิกะมาอีกแว้ว คราวนี้มาพร้อมกับฟิก ที่พึ่งปั่นมาสดๆ

ฟิกที่นานๆ จะเห็นกันที่ ฟิก 5927 เป็นฟิกของ สัตว์ทะเลทั้งคู่ /// ผัวะ พูดไม่เพราะเรย~

จะว่าไปเป็นฟิก ที่สองของ บล็อกนี้เรยก็ว่าได้ แต่ก็ไม่เชิงฟิกที่สอง ของชีวิตนะคร้าบ 55+ แต่ฝีมือก็อาจจะไม่ค่อย เจ๋งซักเท่าไหร่ แต่ชิกะพยายามเต็มที่ เพื่อที่จะ ปั่นมาให้ เพื่อนๆได้อ่านกัน

งั้นก็จัดไปเลย นะครับ

***เนื้อหาต่อไปนี้ มีเนื้อหา ชาย รัก ชาย ถ้าใคร รับมิได้ โปรดออกด่วนนะ คร้าบบ

Short Fiction KHR 5927

ทุกครั้ง...ที่ชั้นลืมตาตื่นขึ้นมาในทุกๆเช้า...มักจะพบกับตัวตนที่น่าเบื่อ และชีวิตที่แสนจะโดดเดี่ยว...ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว อยู่ตามลำพัง ไร้ซึ่งคนที่จะไว้ใจ

เช้าวันแรกของเปิดเทอมใหม่ แสงแดดอ่อนๆสาดส่องไปทั่วเมืองนามิโมริ มีเด็กนักเรียนพลุกพล่าน กระจัดกระจายกันไปทั่ว แต่ทุกคนต่างก็มีเป้าหมายที่เดียวกัน นั่นคือ โรงเรียน นามิโมริ

เขียวขจี นามิโมริ~ ไม่ใหญ่ไม่เล็กพอประมาณก็ดีแล้ว~

เสียงเพลงที่ฟังดูคุ้นหูเป็นประจำดังขึ้น ทำให้เด็กนักเรียนรีบวิ่งกรูกันเข้าไปภายในโรงเรียน เว้นแต่เด็กชายคนหนึ่งที่มี ผมน้ำตาลฟู ดวงตาสีน้ำตาลกลมโต ใบหน้าหวานคม ที่มีเหงื่อใส
ประปรายไปทั่วบริเวณใบหน้า เพราะความร้อน และความเหนื่อยล้าจากการวิ่ง มาที่โรงเรียน ราวกับว่า ถ้าไปไม่ทัน อาจจะมีภัยถึงชีวิตก็เป็นได้ ในขณะที่สายตาของเด็กหนุ่ม มองตรงไปที่
รั้วโรงเรียนที่ห่างออกไปไม่กี่เมตร เด็กหนุ่มเห็นจึงใส่กำลังเฮือกสุดท้ายวิ่งไปให้ถึงโรงเรียน เมื่อเด็กหนุ่มผมฟูวิ่งมาถึงหน้าโรงเรียน ถึงกลับต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อเห็นชายที่ตนเองหวาดกลัว
ชายผมดำ ร่างสูง ซึ่งมีแววตาที่ดุร้าย ดุจสัตว์ป่าที่หิวกระหาย ชายที่ได้ชื่อว่า 'กรรมการคุมกฎ'

"มาสาย...ต้องโดนขย้ำ" ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ บวก ด้วยแววตาที่แสนจะดุร้ายของ คนผู้นี้แล้ว ถึงกับทำให้เด็กหนุ่มหน้าหวานถึงกับลงไปกองกับพื้น

ผลั่ก!!!

"ขะ...ขอโทษคร้าบบ" ไม่ทันสิ้นคำ ชายผู้เป็นกรรมการคุมกฎก็พุ่งเข้ามาโดยที่น้องปลาทะเล ของเราไม่ทันได้ตั้งตัว

"หยุดนะ !!!"

เสียงของใคร...เสียงของใครกันที่ช่วยเราให้รอดพ้นจากอันตราย(ถึงชีวิต)เบื้องหน้านี้

"แกคิดจะทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่ารึไง ห๊ะ!" ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหลังของชายหนุ่มร่างน้อยๆที่นั่งตะคุ่มๆอยู่พูดขึ้น พลางทำสายตาโหดใส่อีกฝ่ายอย่างไม่เว้น

เมื่อสิ้นคำพูด ทั้งสองฝ่ายเงียบกันไปชั่วขณะ มีแต่สายลมที่พัดเอื่อยๆ ชายผู้เป็นกรรมการคุมกฎถึงกับทำหน้าเซ็งราวกับ อดกินปลาสดๆจากทะเล และเดินหายไป

เด็กหนุ่มผมน้ำตาล รู้สึกงงงวยกับเหตุการที่เกิดขึ้น เขาจงอดคิดไม่ได้ว่าใครกันนะ ใครกันที่อุส่ามาปกป้องเขาจากชายที่ชื่อ ฮิบาริ เคียวยะ ชายที่น่ากลัวที่สุดในเมืองนามิโมริ เด็กหนุ่มอดคิดไม่ได้
จึงหันหลังกลับไปเพื่อหวังจะมองหน้าชายผู้นั้น ใบหน้าหวานคมที่ถูกปกปิดด้วยเส้นผมสีเงินที่รกรุงรัง จมูกมีสันเป็นคม ริมฝีปากเรียบเนียนชวนให้สัมผัส ทำให้เด็กหนุ่มร่างน้อยถึงกับหน้าขึ้นสีแดงระเรือขึ้นมานิดๆ

สายลมอ่อนๆพัดปลิวเส้นผมสีเงินที่รกรุงรังทำให้เผยเห็นแววตาสีเงินที่มุ่งมั่น และเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เพียงแต่ว่า...มีความโศกเศร้าซ่อนอยู่ ในขณะที่เด็กหนุ่ม กำลังนั่งมองใบหน้าของอีกฝ่าย อย่างไตร่ตรอง
ก็มีมือ หนึ่งยื่นเข้ามา ไม่ใช่มือของใคร แต่เป็นมือของคนที่เขานั่งจ้องหน้าอยู่

"ลุกขึ้นมาสิครับ รุ่นที่สิบ"

"ขอบคุณครับ ...เอ๋ รุ่นที่..สิบ?" เด็กหนุ่มทำหน้างงงวย เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกเขาแปลกๆทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อน

"เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกครับ แหะแหะ เอ่อ ผมชื่อ โกคุเดระ ฮายาโตะ ครับ" ชายหนุ่มหัวเงินรีบกลบเกลื่อนเรื่องโดยแนะนำชื่อของตนเอง ทันที

"อะ ชั้นชื่อ สึนะ ซาวาดะ สึนะโยชิ ยะ ยินดีที่รู้จัก" เด็กหนุ่มโค้งตัวด้วยความเป็นมารยาท พร้อมแนะนำชื่อตนเองกลับ ทันที แต่ในใจของเด็กหนุ่มก็ยัง คงคิดถึงคำว่า 'รุ่นที่สิบ' เป็นคำที่แปลกหู
ซึ่งไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

"เอ่อ ผมว่าเราไปเข้าเรียนกันดีกว่านะครับ" ชายหนุ่มผมเงิน พูดเสร็จ ก็จับทือของเด็กหนุ่ม แล้วพาวิ่งไปที่ห้องทันที โดยไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มหน้าแดงก่ำไปแล้ว

ช่วงเวลาขณะที่เรียนอยู่นั้น เด็กหนุ่มปลาทะเลไม่ได้สนใจในเนื้อหาการเรียนแม้แต่น้อย ถึงปกติจะไม่สนใจอยู่แล้วก็เถอะ แต่วันนี้จะสนใจกับเรื่องอื่นเป็นพิเศษ เพราะว่าชายผมเงิน ใบหน้าสวย นัยตาคม
กำลังมองมาที่เขา แทบจะตลอด ทุกๆ 5 นาทีก็ว่าได้ และที่แปลกคือ ในตอนเช้าที่ชายหนุ่มผมเงินวิ่งพาเขามาที่ห้องเรียน ทั้งๆที่เขาพึ่งเข้ามาใหม่ ในห้องเป็นวันแรก เขากลับพาเรามาที่ห้องได้ถูกและรู้ว่าเราอยู่ห้องเดียว
กัน แถมยังเรียกเราว่า รุ่นที่สิบ อีกด้วย แค่คิดเพียงเท่านี้ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลฟูฟ่อง ก็ถึงกับขยี้หัวตัวเองด้วยความสับสนมึนงง อย่างหงุดหงิด เพราเขาคิดไม่ออกซักเรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ตกเย็น โรงเรียนเลิก เด็กหนุ่มผมน้ำตาลค่อยๆเดินออกจากโรงเรียน หวังที่จะตรงดิ่งกลับบ้านทันที ถนนทางเดินระหว่างทางนั้นช่างเงียบสงัดและไร้ซึ่งผู้คน ท้องฝ้าสีส้มในยามเย็น มีเมฆน้อย เมฆใหญ่
กระจัดกระจายอยู่ทั่วท้องฟ้า

เสียงนกร้องเบาๆ ซึ่งทำให้บรรยากาศระหว่างทางไม่เงียบไปซะทีเดียว แต่ก็เงียบพอที่จะได้ยินเสียง ฝีเท้าคนบางคน ที่กำลังเดิน เหมือนจะค่อยๆย่องตามหลังเด็กหนุ่ม ผมฟูอยู่อย่างห่างๆ
เด็กหนุ่มรู้สึกตื่นกลัว ในสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับตน จงหยุดชะงักในทางเดิน ที่เงียบสงัด แล้วรีบหันหลังกลับด้วยความเร็วหวังว่าจะได้มองเห็นหน้า คนที่อยู่ข้างหลัง ควับ ...เห็นแล้ว คนที่เดินตามมาข้างหลังเรา เห็นแล้ว
เขาคือ ชายผมเงินปริศนาที่มีชื่อ ว่า โกคุเดระ ฮายาโตะ

"อะ...เอ่อ ผมไม่ได้เดินตามรุ่นที่สิบนะครับ" ชายหนุ่มผมเงินเบือนหน้าหนีจากเด็กหนุ่มตรงหน้า มองกระสับกระส่ายไปทั่ว

"อีกแล้ว...นายเรียกฉันว่ารุ่นที่สิบอีกแล้ว มันคืออะไรกันแน่" เด็กหนุ่มผมน้ำตาลเดินเข้ามาใกล้ชายร่างบาง แล้วถามอย่างสงสัย ใบหน้าหวานคมถึงกับอึ้งกับคำพูดที่ตัวเองหลุดปากไปด้วยความไม่ระวัง

"มะ ... ไม่มีอะไรหรอกครับ" ชายร่างบางรีบบอกปัดแต่ทว่า

"บอกมาซะที!" เด็กหนุ่ม หมดความอดทนจึงตะคอกกลับออกไปอย่างลืมตัว ชายหนุ่มผมเงินถึงกับเบิกตากว้าง กับการกระทำที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับเด็กหนุ่มตรงหน้า เด็กหนุ่มที่ใบหน้าหวาน น่ารักราวกับเด็กผู้หญิง
จึงทำให้ชายร่างบาง อดไม่ได้ที่จะบอกความจริง

"เพราะว่า...คุณคือบอส รุ่นที่สิบ แห่งวองโกเล่ แฟมิลี่" ชายหนุ่มเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น นั่นคือ...

วันหนึ่ง ณ อิตาลี่ ชายหนุ่มผมเงิน โดดเดี่ยว และไร้ซึ่งที่พึ่ง เมื่อแม่ของเขาถูกลอบสังหาร เขาจึงเหลือตัวคนเดียว ตัวคนเดียวในบ้างหลังใหญ่ วันหนึ่งเด็กหนุ่มผมเงินออกไป ข้างนอกบ้าน เพื่อที่จะหาแฟมิลี่เข้า และจะเป็นมาเฟีย

แต่จู่ๆ ก็เกิดระเบิดปริศนาขึ้น บรึ้ม!!! ควันสีขมพูลอยคลุ้งไปทั่ว เมื่อควันจางไป สถานที่ๆเด็กหนุ่มเคยอยู่กลับเปลี่ยนไปโดนสินเชิง จากที่เขาเดินอยู่บนถนน เปลี่ยวๆแคบๆ และสกปรก เขากลับมาอยู่ในห้องสุดหรู มีโต๊ะทำงาน และมีกองเอกสารกอง

อยู่ระเกะระกะ แต่ที่ตกใจมากที่สุดคือ ชายหนุ่มที่เปิดประตูเข้ามา ชายคนนั้น เป็นหนุ่มร่างไม่สูงซักเท่าไหร่ ผมฟูสีน้ำตาล มีดวงตาสีน้ำตาล กลมโต ถึงกับทำให้เด็กชาย ผมเงินถึงกับหลงใหลในใบหน้าของคนตรงหน้าเหมือนต้องมนต์สะกด และเขาก็ได้รู้ว่า
ชายคนนี้คือ ซาวาดะ สึนะโยชิ

ชายหนุ่มผมฟูน้ำตาลได้เล่า เรื่องให้เด็กน้อยที่เขาเคยรู้จักดีฟังเรื่องที่เขามาอยู่ในโลกอีก 10 ปีข้างหน้า แล้วตอนนี้ตัวเขาอีกสิบปีข้างหน้าเป็นใครมาจากไหน และมีสถานะเป็นมือขวาของ แฟมิลี่ ซึ่งทำให้เด็กหนุ่มผมเงินหลงใหลขึ้นทันที
ผ่านไปหลายวัน ก็ยังไม่กลับไปในอดีต คงเป็นเพราะบาซูก้าเสีย ... แต่แล้ววันหนึ่ง ก็เกิดการต่อสู้ขึ้น การต่อสู้ดำเนินต่อไป ในขณะที่บอสของวองโกเล่ นั่นคือซาวาดะ สึนะโยชิ โดนล่อให้ออกไปในทิศทางกระสุนของศัตรู

ปัง!!!

เพียงเพราะเสียงปืน ดังแคค่นัดเดียว กลับทำให้คนทั้งแฟมิลี่สูญเสียขวัญ และกำลังใจในการที่จะต่อสู้ รวมถึงเด็กผมเงิน ที่ได้แต่มองอยู่ห่างๆ ในขณะที่เด็กผมเงิน กำลังจพวิ่งไปหา กลับเกิดควัน ประหลาดขึ้นอีกครั้ง แล้วจุดที่เขาโผล่มานั่นคือ
โลกในอดีตที่เขาเคยอยู่นั่นเอง ตั้งแต่นั้นมา เด็กน้อยผมเงินจึง ตั้งใจตามหา และสัญญากับตนเองว่าจะต้องปกป้อง คนผู้นี้ให้ได้

เมื่อเล่าจบ เด็กหน่มผมฟูถึงกับ เบิกตากว้างกับเรื่องที่เกิดขึ้น และเนื้อตัวก็เริ่มสั่น ซึ่งเกิดมาจากความกลัวในอนาคตของตนเอง เด็กหนุ่มร่างเล็กสั่นไม่หยุด ซึ่งทำให้คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าถึงกับทนไม่ได้ มือของชายหนุ่มผมเงิน ดึงเด็กหนุ่มที่อยู่
เบื้องหน้าเข้ามาในอ้อมกอด แล้วกระชับให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

"ผม...จะปกป้อง รุ่นที่สิบเองนะครับ ผมจะอยู่เคียงข้างรุ่นที่สิบตลอดไป" ด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่น และคำพูดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน ทำให้เด็กหนุ่มในอ้อมกอด ถึงกับวางใจแล้วหยุดสั่นลง

"สัญญา นะ" เสียงที่แผ่วเบาเอ่ยขึ้นมา

"ครับ ผมสัญญา" ชายหนุ่มพูดจบ ก็ยิ่งกระชับแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม หวังว่าจะไม่ให้ เด็กหนุ่มตัวน้อยๆตรงหน้าจากเขาไป และเพื่อจะปกป้องเรือนร่างน้อยๆของเด็กหนุ่ม ให้ปลอดภัย

...ตอนนี้ ผมก็รู้แล้วว่าคนที่ผม ต้องการมากที่สุดเป็นใคร และคนที่ผมอยากจะปกป้องเป็นใคร ...

.....และผมรักใครมากที่สุด

เอิ่ม จบแล้วอ่ะนะครับ อาจจะออกแนว แปลกๆไปนิดตอน ท้ายๆ 555+ ชิกะพยายามจนถึงที่สุดแล้ว