[Short Fic] KHR 8059~

posted on 19 Jul 2009 12:22 by chi-o-ka

สวัสดีคร้าบ ทุกๆทั่น ชิกะ โผล่มาอีกแว้ว

วันนี้โผล่มา ไม่มีอะไร มาเอา ฟิก มาลงนะคร้าบบ ผลงานฟิกที่ผ่านมา มี 8027 กับ 5927 ....... แม่ยก 8059 อย่าพึ่งเคืองไปแต่อย่างใด ที่จับแยกมาคู่กะ น้องทูน่า ปลาทะเล

เนื่องจากก็อาจจะ มีบางคนอยากอ่าน ชิกะเลยปั่นมาลงให้นะครับ ฟิกเรื่องที่ 3 ของบล๊อก ดีไม่ดี อย่างไรก็ ติชมด้วยนะครับ

***เนื้อหาต่อไปนี้เป็นเนื้อหา ชาย รัก ชาย ใครรับไม่ได้ อย่าเลื่อนลงมา น๊า อิอิ

Short Fic 8059

ท่ามกลางแสงแดดจ้าในยามเที่ยง ชายหนุ่มหลายคนที่ทำกิจกรรมกันอยู่กลางสนาม บางกลุ่มก็เล่นฟุตบอลกันบนพื้นสนามหญ้าตามประสาเด็กผู้ชายทั่วๆไป บางกลุ่มก็วิ่งไล่จับกันมองดูราวกับเด็ก แต่จุดมุ่งหมายที่สายตาสีมรกตมองตรงไปนั้นไม่ใช่ที่ไหนทั้งนั้น

แต่เป็นสนามเบสบอล สนามเบสบอลกว้างขวาง มีเด็กหนุ่มในชุดยูนิฟอร์ม วิ่งกันขวักไขว่ ฝุ่นตลบอบอวล สิ่งที่ดวงตามรกตคู่นี้จ้องอยู่ ดูผิวเผินเหมือนดูไปเรื่อยเปื่อย แต่ทว่า จุดที่เขามองมีแค่ จุดเดียว คือชายผอมร่างสูง เส้นผมสีดำที่เห็นได้ชัดเจน ดวงตาสีชา ริมฝีปากที่ยิ้มแย้ม และเป็นกันเองกับเพื่อนๆ ใบหน้าที่อาบไปด้วย
แสงแดด หยาดเหงื่อใส ที่ไหลลงมาสะท้อนกับแสงแดด ดูแล้วช่าง...

"ฮึ ไม่เห็นจะเท่ตรงไหนเลยไอ้บ้าเบสบอลเอ้ย..." ชายหนุ่ม ผมเงิน ดวงตาสีมรกตที่เอาแต่นั่งจับจ้อง ชายผู้ได้ชื่อว่าไอ้บ้าเบสบอล จากบนดาดฟ้าพูดขึ้น อย่างอารมเสียนิดๆ โดยไม่สนใจคนรอบข้าง เลยซักนิด

"อื๋อ? มีอะไรหรอ โกคุเดระคุง" เด็กหนุ่ม ผมฟู ดวงตาสีน้ำตาลถามขึ้นอย่างงงวย ทั้งๆที่ กำลังจะคาบขนมปังชิ้นโตเข้าปาก

"เอ๋ มะ ไม่มีอะไรหรอกคร้าบ แหะแหะ รีบๆกินให้เสร็จ แล้วค่อยไปเข้าเรียนกันเถอะ คร้าบบ" ชายหนุ่มรู้สึกตัว จึงรีบบอกปัดไปอย่าง มึนๆกับคำพูดที่ตัวเองพูดออกมา แล้วหยิบขนมปัง เข้าปากแล้วรีบเคี้ยว หงับๆ

.
.
.

ถึงเวลาเข้า เรียนหลังจากพักกันมาประมาณ 1 ชั่วโมงแล้ว นักเรียนแต่ละคนที่แยกย้ายกันไป ได้ค่อยๆทยอยกลับเข้ามาที่ห้องเรียน เรื่อยๆรวมถึงเด็กหนุ่มผมน้ำตาลฟูที่เดินเข้ามาพร้อมกับ องค์รักษ์ ที่แสนจะดุและโหดในสายตาผู้ชาย แต่เป็นหวานใจของเหล่าสาวๆ ด้วยสายตาขวางๆสีมรกตของเขา ทำเอาผู้ชายหลบกันเป็นแถวๆ ทำเอาผู้หญิงถึงกับละลาย กองลงไปตรงนั้นทันที แต่ก็มีชายอีกคนที่มาแรงไม่แพ้กัน

ชายคนนั้นค่อยๆเดินเข้ามา ในห้องเรียนชายร่างสูงผมดำ ดวงตาสีชา ที่เก่งทางด้านการกีฬา เดินเข้ามาก็ทำเอาหญิงกรี๊ดกันไปเป็นแถบๆ

"โอ๊ส เจอกันอีกแล้วนะ 555+" ชายหนุ่มร่างสูงผมดำรีบตรงเข้าไปทะกเพื่อนสนิททั้งสองคนทันที ที่เข้ามาในห้อง

"อื้อ แข่งเบสบอล เป็นไงมั่งหล่ะ" เด็กหนุ่มร่างเล็ก ถามกลับ เว้นแต่ ชายผมเงินเท่านั้นที่ไม่พูดอะไร คอยดู เด็กหนุ่มรุ่นที่สิบ คุยกับ เจ้าบ้าเบสบอล อยู่ห่างๆ สายตาสีมรกตจับจ้องไปที่ใบหน้า ยิ้มแย้ม
ของชายร่างสูง จับจ้องอย่างไม่กระพริบตาเลยทีเดียว แต่ก็ต้องชะงัก เมื่ออีกฝ่ายหันมาสบตากันพอดี

ควับ!!!

"มีอะไรหรอ โกคุเดระ" ชายร่างสูงเห็นดวงตาของอีกฝ่ายมองอย่างไม่วางตา จึงยิงคำถามเข้าไปเต็มๆ ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนใดๆในโลกนี้ทั้งสิ้น

ใบหน้า ของร่างบางเริ่ม ร้อนผ่าวขึ้น เมื่อรู้สึกตัวอีกที เขาก็สบตากับ เจ้าบ้าเบสบอลนั่นซะแล้ว ชายผมเงินจึงรีบ หันหน้าหนีทันที แต่ไม่ทันที่ชายร่างสูง จะถามคำถาม ครูก็เข้าห้องมาพอดี ทำให้ต้องแยกย้ายกันกลับไปเรียน

ขณะชั่วโมงเรียน ชายร่างสูง ยามาโมโตะ ทาเคชิ ได้แต่นั่งมองอย่างสงสัย ถึงคนที่ชื่อว่า โกคุเดระ ฮายาโตะ ว่าทำไมเขาถึงมองหน้าเขาแบบนั้น พอคุยด้วยแล้วทำไมต้องหนี... หรือว่า เราจะทำอะไรไม่ดีลงไป
ให้เขาโมโหรึป่าวนะ หรือเราพูดอะไรไปขัดใจเขารึป่าว ชายหนุ่มได้แต่นั่ง คิดไปไกลถึงการกระทำของตัวเอง จนกระทั่ง...

"ยามาโมโตะ ตอบคำถามข้อนี้ซิ" เสียงของครูดังขึ้น ทำเอา ชายเจ้าของชื่อ ยามาโมโตะ ถึงกับสะดุ้งขึ้นมาอย่างตกใจ ถึงเขาจะเก่งเรื่องกีฬา แต่ใช่ว่าสมองเขาจะดีเด่นซะเมื่อไหร่หล่ะยิ่งเมื่อตะกี้ก็ มัวแต่คิดถึงแต่เรื่องของ ชายหนุ่มผมเงิน ที่ตอนนี้ นั่งสบายใจเฉิบ ขาพาดโต๊ะ อย่างไม่เกรงใจใคร แต่รู้สึกว่า ชายคนนั้น จะส่งสายตาสีมรกต เหล่มองมาทางเขาอยู่ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเขา

'เชอะ...คำถามง่ายๆ แค่นี้ ตอบไม่ได้เรอะไงฟะ ไอ้บ้าเบสบอลเอ้ย สมองแกนี่ทำด้วยลูกเบสบอล รึไงฟะ' ชายผมเงิน นั่งคิดอย่างหงุดหงิดตัวเอง พลางนั่งเกาหัวแกรกๆ เพราะความโง่ของ อีกฝ่าย (ไม่รุจะเดือดร้อนไรแกห๊ะ//Rocket Bomb//Me//บรึ๊ม)

"เอ้า ถ้าตอบไม่ได้ ต้องโดนทำโทษนะ เมื่อกี้ก็สอนไปหยกๆ" ครูเริ่มพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่าย มัวแต่ยืนทำหน้า มึนๆอยู่อย่างนั้น แต่คำพูดนั้นยิ่งกลับทำให้ ชายหนุ่มผมดำถึงกับทำไรไม่ถูก

'ทำไงดี~ ซวยแล้วฉัน 555 ขำในความบื้อของตัวเองจิงๆ' ชายหนุ่มผมดำ ยืนคิดพร้อมทำหน้าอมยิ้มกับความ ซื่อบื้อ ของตนเองอย่างอดไม่ได้

"ตอบ 2 ครับ" เสียงปริศนาดังขึ้น ทำเอาทั้งห้องเงียบกริบ รวมทั้งครูผู้สอนก็เช่นกัน และต้นเสียงนั้นก็ไม่ใช่ใคร คนๆนั้นคือ ชายผมเงิน ดวงตาสีมรกต ที่นั่งเอาขาพาดโต๊ะ อย่างสบายใจเฉิบ

"เอ่อ ถูก" แค่คำๆเดียวทำเข้า ผู้หญิงทั้งห้อง กรี๊ดกร๊าด ให้กับ ชายผมเงิน "กรี๊ด~~ โกคุเดระคุงเก่งจังเลย กรี๊ด กร๊าดดด"

.
.
.

ตอนนั้น ชายผมดำก็ มีเรื่องสงสัยเพิ่มมาอีกเรื่องนึงแล้ว เพราะอะไร เพราะอะไร เขาถึงตอบแทนเรากันนะ ... หรือเพราะว่าที่แท้จริงแล้ว...โกคุเดระ...รู้คำตอบอยู่ก่อนแล้วเลยตอบ... 555+ รู้แต่แรกก็ไม่บอก 555+

ชายหนุ่มผมดำคิดไปเรื่อยเปื่อยซักพัก ก่อนจะหมด ชั่วโมงเรียน วันนั้นชายผมดำต้องอยู่ทำความสะอาด ที่ห้องเรียนกับเพื่อนๆ จำนวนหนึ่ง รวมถึง ชายผมเงิน โกคุเดระ ฮายาโตะ ก็ด้วย

"รุ่นที่สิบ ขอโทษนะครับวันนี้ผมไปส่งไม่ได้ กลับคนเดียวก็ระวังตัวด้วยนะครับ" ชายผมเงินก้ม หัว สำนึกผิดที่ตนไม่สามารถดูแล ชายร่างเล็กระหว่างทางกลับบ้านได้

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันกลับเองได้ งั้นฉันไปหล่ะนะ" เด็กหนุ่ม พูดเสร็จก็เดิน หายลับไป

"วันนี้ เราสองคนมาทำให้สะอาดเอี่ยมเลยนะ ^^" ชายร่างสูงที่โผล่มาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พูดขึ้น พร้อมยืนถือไม้ถูพื้นอยู่ข้างๆ ชายร่างบาง

"เฮอะ พูดอย่างกับว่า มีอยู่แค่สองคน หน่ะไอ้บ้าเบสบอล" ร่างบางทำหน้าเซ็งๆ ก่อนจะหันหน้ากลับเข้าห้องไป แต่ก็ต้องตกใจ เนื่องจากคำพูดของเขา ที่พูดเมื่อตะกี้เป็นความจริง ภายในห้องไร้ซึ่งผู้คน คนที่ควรจะอยู่กลับหายไปหมด เหลือเพียงแค่ เขา กับ คนบ้าเบสบอล แค่สองคน ชายผมเงิน รู้สึกอยากจะ เขวี้ยงระเบิด ไปทั่วอณาบริเวณ เพ่อถล่มสถานที่นี้ให้มันหมดๆไป รวมกระทั่งเจ้าคนที่มันไม่ยอม อยู่ทำความสะอาดอีกด้วย

"เฮ้อ ช่วยไม่ได้ เหลือกันแค่นี้ ก็ทำกันแค่นี้ แกห้ามขี้เกียจหล่ะ"

"โอเช เลย~~" ชายร่างบางกำชับร่างสูง แล้วเดินไปหยิบ อุปกรณ์ทำความสะอาดมา ลงมือทำ

แสงแดด สีส้มๆ ในยามอาทิตย์ ตกดินสาดส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่างห้องเรียน ซึ่งมีชายอยู่สองคน กำลัง ขะมักขะเม่นทำความสะอาด อย่างจริงจัง บ้างก็มีแกล้งกัน สาดน้ำใส่กัน หยอกล้อกันบ้าง
ช่วงเวลาที่แสนจะสงบสุข ในยามเย็น บรรยากาศเย็นๆ ลมโชยอ่อนๆ ดอกซากุระ สีชมพู ในยามเย็น พัดลอยมาตามสายลม

"ขอบคุณนะ" เสียงๆหนึ่ง ของชายร่างสูง เอ่ยขึ้น คำๆหนึ่งที่ทำให้ชายผมเงิน ถึงกับ อึ้ง ว่า เจ้าหมอนี่พูดอะไรขึ้นมา

"ขอบคุณที่ ตอบคำถามแทนนะ ชั้นเลยรอดไป" ชายร่างสูงหันมามองหน้า ชายร่างบางที่ยืนอยู่ห่างเพียงไม่กี่ช่วงโต๊ะ แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านเข้ามา กระทบที่ใบหน้าของชายร่างสูง ใบหน้าในช่วงนั้น มันช่าง...

"อะ อะไรกัน ฉันก็แค่ไม่มีอะไรจะทำ ก็เลยพูดไปส่งๆ" ชายผมเงิน ใบหน้าร้อนผ่าว จงรีบหันหน้าหลบ เพื่อปิดบังใบหน้าที่ขึ้นสี ของตัวเองเพราะความเขินอาย สายลมอ่อนๆผัดผ่าน ทางหน้าต่างเข้ามาในห้อง ทำให้เส้นผม
สีเงิน ที่ลงมาปกคลุมใบหน้า ของชายร่างบาง พัดปลิว จึงทำให้ชายร่างสูง ได้เห็นใบหน้าขาวสวยผ่องใส ที่แก้ม เจือไปด้วยสีแดงอ่อนๆ ของร่างบาง ทำเอาชายร่างสูง เกิดหลุดปากออกไป ว่า...

"ชั้น ชอบนายนะ โกคุเดระ..." เพียงแค่ประโยคเดียว ทำให้ชายผมเงิน อึ้งกับคำพูด จนทำอะไรไม่ถูก ไม่ใช่ว่า เพราะรังเกียจ แต่อาจจะดีใจมากเลยซะด้วยซ้ำ ที่อีกฝ่ายพูดคำนี้ออกมา

"เอ่อ..." ไม่ทันไรที่ร่างบางจะพูดขึ้น ร่างสูงก็โผเข้าโอบกอดร่างบางเอาไว้ อย่างแนบแน่น

ร่างบางพึ่งเคยรู้สึกอย่างนี้เป็นครั้งแรก ไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นกับเขา และกับคนๆนี้ที่เขาเคยแต่ ดูถูก ว่าว่าเป็นไอ้บ้าเบสบอล อ้อมกอดที่อบอุ่น มันเป็นอย่างนี้ นี้เอง อ้อมกอดที่ไม่เคยได้รับมานานจาก แม่ของเขา

เพียงแต่ คนๆนี้ไม่ใช่แม่ของเขา แต่เป็น คนที่เขาได้แต่เอาแต่แอบมอง แต่เพราะอะไร ความรู้สึกมันถึงได้เหมือนกันนัก ทำอะไรไม่ถูก หรือเป็นเพราะ เราก็มีใจให้เขาเหมือนกัน

ชายร่างบาง ค่อยๆซบหน้าลงไปที่อ้อมกอดของ ร่างสูงมือสองข้างค่อยๆโอบกอด เรือนร่างของร่างสูง เบาๆ น้ำตาใส ค่อยๆไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวย เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงร้องไห้ แต่เขาคิดว่า คงเป็นเพราะ อ้อมกอดที่อบอุ่นนี้ อย่างแน่นอน

อุ๊ค จบไปแล้วนะครับ สำหรับคู่ 8059 เหล่าแม่ยกถูกใจกันรึป่าว